NIEUWEGEIN – In Nieuwegein zijn duizenden mensen actief voor een ander. Zij maken écht het verschil – elke dag opnieuw. Achter ieder van hen schuilt een persoonlijk verhaal. Een reden om iets te betekenen, een moment van verbinding, een ervaring die blijft hangen. In deze rubriek geven we vrijwilligers een stem. We laten zien wat hen drijft, wat ze meemaken en wat het vrijwilligerswerk hen teruggeeft. Laat je inspireren door hun verhalen en wie weet, ontdek jij ook waar jouw kracht ligt.
Deze week het verhaal van Mia & Mary.
“Wat het vrijwilligerswerk voor me betekent? Geen idee! Het gaat zo vanzelf. Ik weet alleen dat ik het met plezier doe. Ik voel me er happy bij.”
Mary is aan het woord en Mia vult haar af en toe aan. Voor beiden is het doen van vrijwilligerswerk zo vanzelfsprekend dat ze er nooit echt over hebben nagedacht wat het hen zelf oplevert. Mia: “Ik wil het graag gezellig maken. Het is leuk als je de zaal in kijkt en de mensen hebben het naar hun zin.” Mary: “Iets voor je medemens doen, is voor mij zo vanzelfsprekend. Ik kan helemaal niet uitleggen wat voor gevoel dat geeft. Maar ik krijg er energie van.” Mia knikt: “Ja, ik ook. Het is gezellig en het maakt ons blij. Dat weet ik wel.”
Wie binnenloopt bij Buurtplein De Componist weet meteen dat gastvrouwen zoals Mia en Mary ervoor zorgen dat iedereen zich er thuis voelt. “We begroeten mensen hartelijk, proberen ervoor te zorgen dat iedereen zich thuis voelt. Iedereen is welkom,” aldus Mia (73). Ze woont nu negen jaar in Nieuwegein. Na een scheiding, haar pensioen en de stilte tijdens de coronaperiode was ze toe aan iets nieuws. “Ik wilde sowieso iets doen. Je wil ook wat voor de medemens betekenen. Toen ik hoorde dat ze gastvrouwen zochten bij De Componist, dacht ik: dat lijkt me wel wat.” Ze lacht: “Ik wist niet dat het zó leuk zou zijn. Je ontmoet hier zoveel mensen. En mensen gaan je vertrouwen. Je bouwt echt een band op. Bijzonder!”
“Als we nu door de straat lopen, zijn we net bekende Nederlanders!”
Mary (75) woont al meer dan 50 jaar in Nieuwegein en woont letterlijk aan de overkant van de Componist. “Ik zag mijn overbuurvrouw regelmatig schuifelend naar de overkant vertrekken en dacht: waar ga jij naartoe?” De Componist inclusief het nieuwe buurtplein opende ruim drie jaar geleden, vertelt ze. “Enkele maanden later al had ik er iets wat op een sollicitatie leek. Daar was Mia trouwens bij. Mia: “Ja klopt, ik was erbij en dacht natuurlijk: die moeten we hebben!” Beide dames lachen. Mary: “Zo is het begonnen en ik steek nog steeds graag over. Vrijwilligerswerk geeft voldoening. Ik heb niet eens geraniums, maar als ik ze had, zou ik er ook niet achter gaan zitten. Het is fijn om iets te doen.”
Voldoening en vriendschap
“En je krijgt er echt iets voor terug,” zegt Mia. “Mensen komen soms binnen met een verhaal, of verdriet. Je ziet dat gewoon, tenminste, als je er een beetje oog voor hebt. Ik vraag het eerst: ‘Mag ik bij u komen zitten?’ En bijna iedereen wil dat graag. En dan praat je een beetje, ik luister. Een paar weken geleden kwam een mevrouw naar me toe. ‘Weet je nog, dat je toen naast me kwam zitten? Dat heeft me zo goed gedaan.’ Ik wist het niet eens meer, ik doe het zo vaak. Maar om dat te horen is toch prachtig? Voor mij is dat normaal, maar voor iemand anders kan het heel veel betekenen.”
Mary knikt. “Je wordt gewaardeerd. Dat geeft voldoening. Ik was helemaal niet eenzaam, maar ik heb hier zóveel mensen leren kennen. Als we door de straat lopen, zijn we bijna bekende Nederlanders,” zegt ze met een glimlach. “Iedereen begroet je. Ik voel me hier echt happy.”
“Je krijgt er echt een hoop voor terug. En het mooiste is: dat hoeft niet groots te zijn. Soms is het gewoon een glimlach, een praatje of een knuffel. Dat is al genoeg.”
Warm welkom
Samen zorgen ze ervoor dat bezoekers zich gezien voelen. “Wij zijn altijd blij,” zegt Mia. “We geven iedereen een warm welkom. Er zijn zelfs mensen die speciaal op donderdag komen, omdat het dan zo gezellig is. Dat verzinnen we niet hoor, het wordt ons verteld: ‘Oh, het is donderdag, we lopen toch maar even langs.’” Mary vult aan: “Als wij even geen tijd hebben, vinden mensen elkaar. Dat is het mooie: het begint met koffie, en eindigt met contact.”
Bij De Componist gebeurt van alles: samen eten, dansen, spelletjes, of gewoon even zitten. Mia: “Je ziet mensen ontwikkelen. Dat ze opener worden, contact maken. Soms zie je dat iemand achteruitgaat, of juist opleeft. Wij proberen er altijd iets positiefs van te maken. We benaderen mensen vrolijk – ze krijgen de kans niet om zuur te zijn.”
Geen geraniums
Beiden zijn in hun leven altijd al actief geweest. Mary: “Helpen op de crèche, hulpmoeder op school, overblijfmoeder, honden uitlaten, ik heb lang in de zorg gewerkt… Altijd bezig geweest.” Mia knikt: “Besturen gedaan, van alles organiseren, en natuurlijk gewerkt. Het hoort bij ons. We kunnen niet stilzitten.” Mary: “Vrijwilligerswerk voelt als een soort verplichting, maar in de goede zin. Je gaat iets aan. Je kunt niet zeggen: ik heb geen zin, ik kom niet. Zo zitten wij niet in elkaar. We lopen niet de kantjes eraf.” Mia lachend: “Nee, we gaan niet op onze bips zitten.”
Drie jaar bestaat De Componist nu, en Mia en Mary zijn er (bijna) vanaf het begin bij. Ze kennen veel mensen die er komen en velen kennen hen. Wat zouden ze zeggen tegen mensen die het een grote stap vinden om het buurtcentrum binnen te lopen? “Kom gewoon eens meedraaien,” zegt Mia. “Het is hier gezellig, mensen schuiven aan, er ontstaat vanzelf iets.” En voor de mensen die vrijwilligerswerk willen doen, is de boodschap eigenlijk min of meer hetzelfde: doe gewoon eens mee. Mia knikt. “Je krijgt er echt een hoop voor terug. En het mooiste is: dat hoeft niet groots te zijn. Soms is het gewoon een glimlach, een praatje of een knuffel. Dat is al genoeg.”
Tekst: Judith de Laat
Fotografie: Kees van der Meer
Video: Ruben Driessen