NIEUWEGEIN – In Nieuwegein zijn duizenden mensen actief voor een ander. Zij maken écht het verschil – elke dag opnieuw. Achter ieder van hen schuilt een persoonlijk verhaal. Een reden om iets te betekenen, een moment van verbinding, een ervaring die blijft hangen. In deze rubriek geven we vrijwilligers een stem. We laten zien wat hen drijft, wat ze meemaken en wat het vrijwilligerswerk hen teruggeeft. Laat je inspireren door hun verhalen en wie weet, ontdek jij ook waar jouw kracht ligt.
Deze week het verhaal van Hans.
“Van een vriendenclub zonder bestuurservaring groeiden we met de Wensambulance Utrecht in nog geen tien jaar tijd uit tot een stichting met meer dan 70 ervaren vrijwilligers.”
Die groei en de betrokkenheid van ons team; dat vind ik als ondernemer en voorzitter heel mooi en geeft mij veel voldoening.” Nog één keer de zee ruiken, afscheid nemen van je huis, een laatste keer naar de dierentuin of onder de Dom door rijden. De meeste wensen zijn eigenlijk heel klein, maar voor familie lastig te vervullen als iemand terminaal of chronisch ziek is en alleen liggend vervoerd kan worden. “Ik vind het mega mooi dat we deze volwassenen en kinderen met onze wensambulance kunnen helpen.”
Ondernemersskills inzetten
Als ex-chauffeur voor de huisartsenpost en op de reguliere ambulance, wist Hans al van het bestaan van wensambulances. Samen met een paar vrienden constateert de EHBO/BHV-instructeur in 2016 dat Utrecht nog een blinde vlek is op de kaart van wensambulances in Nederland. Ze besluiten dat euvel samen te verhelpen en richten Wensambulance Utrecht op.
“Toen hadden we wel een stichting, maar nog lang geen ambulance. Die kost al snel anderhalve ton. Met een eigen onderneming weet ik wat ik moet doen om geld binnen te krijgen. Die ervaring zette ik ook in om de Wensambulance Utrecht op de kaart te zetten en zoveel mogelijk geld op te halen. Alleen dan niet voor de winst, maar voor de aankoop van een ambulance, onderhoud en ga zo maar door.”
“We flikken het toch maar met z’n allen om honderden wensen te vervullen.”
Hans haalt veel voldoening en plezier uit zijn werk als voorzitter. “Ik ben er trots op hoe we met niks begonnen zijn en nu een professionele stichting vormen met een nog steeds groeiend team van meer dan 70 ervaren vrijwilligers. We runnen eigenlijk gewoon een onderneming, we moeten zorgen dat er genoeg geld binnenkomt om de boel draaiende te kunnen houden. Daar zit voor mij de uitdaging, in het opbouwen.”
Betrokkenheid het mooist
Jaarlijks vervult de Wensambulance Utrecht meer dan 100 wensen, merendeels van volwassenen. De vrijwilligers hebben allemaal een eigen takenpakket. “De intakers vormen het hart van onze stichting. Zonder hen zijn we nergens. Zij bespreken de verwachtingen met de familie en de wensvrager. Ze schatten de medische risico’s in en bepalen of een wens uitvoerbaar is.”
Vervolgens gaan de ‘wensmakelaars’ aan de slag. Die regelen alle praktische zaken. Daar komt meer bij kijken dan je denkt: “Stel dat iemand in een flat woont en nog een visje wil eten op de Pier in Scheveningen. Dan regelen we zo nodig dat de brandweer die persoon op een brancard uit zijn flat takelt. Dat we de Pier op mogen rijden met onze ambulance. En we ‘naggen’ de visboer voor korting en extraatjes.”
“De betrokkenheid van onze vrijwilligers, dat geeft mij de meeste voldoening. Veel vrijwilligers van het eerste uur zijn er nog steeds bij, dat vind ik mooi. Als ik de wensambulance zie rijden, dan denk ik: ‘dat hebben we toch maar weer geflikt met z’n allen’. Vooral als het een moeilijke wens is waarvan we vooraf denken ‘kan en mag dit wel?’ Als dat door het bundelen van krachten, meedenken, en het inschakelen van onze netwerken toch lukt. Ja, dat is echt mooi.”
“Dat we iemands wens kunnen vervullen, dat is mega. Het geeft voldoening om iets te kunnen betekenen voor een ander.”
Tweede baan
Op de wensdag zelf zijn de chauffeur en medisch begeleider de belangrijkste personen. “We zijn een van de weinige wensambulances die alleen maar werken met beroepschauffeurs, mensen die werken bij de hulpdiensten. We zijn straks ook de eerste en enige wensambulance met een eigen opleiding tot chauffeur wensambulance,” vertelt Hans trots. Onze medisch begeleiders hebben minimaal een diploma Verzorgende IG en krijgen van ons een reanimatietraining. Ook lopen al onze vrijwilligers verplicht een keer mee met een wensvervulling en een promotieactiviteit.”
“We doen dit allemaal naast ons betaalde werk. Vrijwilligers laten soms hun eigen werk liggen om een wens te kunnen regelen. Voorzitter van de wensambulance is eigenlijk mijn tweede baan. Het kost veel tijd, maar daar kies ik zelf voor. Al is het soms wel passen en meten om een balans te vinden tussen dit werk, mijn onderneming en thuis. Vrijwilliger zijn is niet vrijblijvend. Je moet vooraf wel realistisch zijn of je genoeg tijd kunt vrijmaken in je leven hiervoor. We investeren tenslotte tijd en geld in je opleiding, kleding, stages enzovoorts.”
Iets doen voor een ander
“Dat we iemands wens kunnen vervullen, dat is mega. Het geeft voldoening om iets te kunnen betekenen voor een ander. Zonder daarbij meteen te denken aan wat je er aan geld voor terugkrijgt. Mij interesseert dat niet. Ik ben totaal niet materialistisch ingesteld, niet alles hoeft betaald te worden. Als vrijwilliger draag je wat bij aan de maatschappij en aan de vreugde van een ander. Dat is toch mooi? Iedereen zou sociaal-maatschappelijk betrokken moeten zijn bij diverse organisaties. En kies dan vooral voor een organisatie waar je hart ligt.”
“Het is dat mijn agenda het niet toelaat, want het liefst zou ik nog veel meer vrijwilligerswerk doen. Bijvoorbeeld de bingo begeleiden in het verzorgingshuis. Dat lijkt me hartstikke leuk. Maar mijn vrouw roept me dan terug: ‘waar ga je de tijd vandaan halen?’ Ze heeft wel gelijk. Ik vind heel veel dingen leuk, daarom heb ik het ook zo druk. Toen mijn oma met Alzheimer in zo’n huis woonde, kreeg ik echt respect voor de vrijwilligers daar. Net als voor de vrijwilligers in het hospice waar mijn vader verbleef. Vrijwilligers zijn overal zo nodig, zonder hen kunnen we helemaal niks.”
Wil jij dit mooie initiatief ondersteunen?
Tekst: Linda Blankenstein
Fotografie: Kees van der Meer
Video: Ruben Driessen